-
Konuşmam yetmiyormuş gibi düşünmeye de başladım. En kötüsü buydu. Çoğu insanlar gibi düşünmeden konuşsaydım kimse bir şey demeyecekti; ama ben düşündüğümü söylemeye kalktım.
Yusuf Atılgan - Bütün Öyküleri
-
belki bir şarkının her sesinde
belki bir sahil meyhanesinde
belki de bitmeyen gecelerin sonundasın*
-
benim kimsem yok. çünkü bunu çok istedim. ama kimsem yok ve sen sadece böyle durumlarda bana adını bir dua gibi mırıldanıp şükretmeyi lütfedecek bir adamsın. ne hoş. ne yücelik. biliyor musun, adını anmak benim elimi tutmuyor. bana bir ilaç vermiyor. alnıma bir bez koymuyor. arayıp halimi, hiç sormuyor. ben artık çamurdan yapma saçmasapan şekillere oyuncak diyecek aptallıkta değilim. çamur çamurdur. ve o çamuru alıp, ona sarılıp, uyuyamazsın. onu yastığına koyamazsın. ama biliyor musun, en azından dokunur ve görürsün. keşke bir çamur olsaydım ve çok fena yağmurlar yağsaydı. şimdi siktir et ve her nasılsan bil o benim en iyi halimdi.
-
siz neden dünyanın en kötü hayatını yaşıyormuş da bir yerlere yığılma hakkınız varmış gibi davranıyorsunuz bizi it mi sıçmıştı da her bokta bir şekilde sike sike toparlanmayı bildik
-
Fârâbî'nin de dediği gibi: “Zamanın ters, sohbetin faydasız, herkesin bezgin ve her başın bir ağrı taşıdığını görünce, evime kapanıp haysiyetimi korudum.”
